Radicale (en een beetje harige) Zelfliefde

Ik ben al een tijdje met mezelf in discussie over een behoorlijk beladen onderwerp…
Een onderwerp dat naar mijn inzien ALLES te maken heeft met zelfliefde.
Radicale zelfliefde wel te verstaan.
En dat zeer betekenisvolle bijvoeglijke naamwoord veronderstelt dat er ook zoiets zou moeten zijn als niet-radicale zelfliefde… Zachte zelfliefde misschien? Vriendelijke zelfliefde? Liefdevolle zelfliefde?
En DAT is nu precies waar die discussie met mezelf over gaat.

De herfst begint steeds duidelijkere vormen aan te nemen, en dat is onder andere te merken aan de toenemende hoeveelheden kleding die op straat waargenomen kunnen worden.
De broeken worden langer, rokjes worden aangevuld met leggings en maillots, t-shirts krijgen langere mouwen en vesten zijn helemaal hot en happening (tenminste… in mijn garderobe).
Een aantal maanden geleden was ik druk bezig met dit moment. Toen ik nog ronddartelde in korte broekjes ZONDER legging, jurkjes ZONDER panty, hemdjes ZONDER mouwen of vest om de mouwloosheid van het hemdje te compenseren.
Een aantal maanden geleden besloot ik namelijk dat wanneer de herfst zijn (of haar) intrede zou doen, ik mijn lichaamshaar de ruimte zou geven om wierig te gaan telen  (oftewel, ik gooi mijn scheermesjes weg en creëer ruimte voor mijn pure verschijningsvorm, mijn ware aard, mijn harige en enigszins rebelse ik).

Misschien vraag je je af waarom? (En dat mag).
Dan vraag ik je dezelfde vraag terug die ik mijzelf al die maanden geleden stelde: ‘Waarom niet?’
Waarom is de discussie over de verhoudingen van Barbie al jaren een geaccepteerd onderwerp van gesprek, maar vragen we ons niet af hoe het toch in vredesnaam mogelijk is dat Barbie, naast het feit dat ze geboren is met een onmogelijk smalle taille en ondraagbaar grote borsten, ter aard kwam met benen, oksels, een schaamstreek en zelfs een bovenlip die na haar puberteit nog steeds volledig glad en onbehaard zijn?

Maar als ik de vraag nu eens omdraai en Barbie even helemaal buiten beschouwing laat, dan wordt dit hele verhaal nog een tikkeltje persoonlijker, en confronterender…. En kan het dus zomaar zijn dat je er ofwel helemaal lyrisch van wordt (net zoals ik), of boos (eveneens… net zoals ik), of heel moe (here we go again… net zoals ik), verdrietig, geïrriteerd, ….. (vul maar in… alles mag, been there, done that):
Waarom vinden we onszelf niet precies goed zoals we zijn?
Waarom vinden we onszelf niet mooi zoals we zijn?
Waarom is het zo verschrikkelijk moeilijk om van jezelf te houden… PRECIES zoals je bent?

Wanneer ik discussies met mezelf voer dan komt het regelmatig voor dat ik daar een aantal mensen bij betrek… om mijn blik te verruimen, mijn visie te herzien, mijn wereldbeeld volledig om te draaien.
Eén van de (overigens PRACHTIGE) dames die ik sprak zei me:
‘Karlijn, pick your battles. ‘
En ik begreep haar volledig. De wereld is al lastig genoeg, dus waarom zou je het jezelf NOG moeilijker maken met een bos okselhaar onder je mouwen uit?
Maar toch bleef het onderwerp aan me knagen.
Want wat nou als dit (één van) mijn battle(s) is?
Radicale Zelfliefde?

Want niet-radicale zelfliefde bestaat dat eigenlijk wel?
Of is dat eigenlijk een verzachtende term voor iets wat stiekem in de verste verte niet op zelfliefde lijkt? Omdat zelfliefde nu eenmaal best radicaal lijkt te zijn in een wereld waarin er altijd iets aan onszelf te verbeteren lijkt te zijn…?
“Ja hoor, ik ben heel tevreden met mezelf… als ik mijn benen geschoren heb, mijn wenkbrauwen geëpileerd, mijn haar geverfd en in een perfect vallend model geknipt, mijn bips in maat 38 heb geperst…. Als ik 15 kilo minder weeg.”
Of is het pas zelfliefde wanneer je kunt zeggen:
“Ik ben precies goed zoals ik ben.
Inclusief mijn beenhaar, okselhaar, schaamhaar, schaduw op mijn bovenlip beter bekend als snor, de heksenharen die op onvoorspelbare plekken uit mijn gezicht ontspruiten, mijn doorlopende wenkbrauwen en de baardjes op mijn tenen.”

Ik weet het.
Het is pittig.
Maar wanneer zijn we begonnen met verzinnen dat we NIET mooi zijn zoals we zijn?
Waarom laten we scheerschuim- en scheermesproducenten bepalen hoe we eruit moeten zien?
Hoe kan het dat het tegenwoordig echt heel moeilijk is geworden om die concepten over schoonheid te zien voor wat ze zijn… verzonnen concepten… en ze vervolgens los te laten?
Ik heb het natuurlijk helemaal niet alleen over (lichaams)haar…
Ik heb het over JOU. Over MIJ. Over ONS ALLEMAAL & HELEMAAL.

Maar omdat ik me ervan bewust ben dat het best streng van mezelf is om van mezelf te eisen dat ik stante pede Radicaal (en redelijk rebels) van mezelf in mijn volledige hoedanigheid ga houden terwijl eeuwen aan concepten en denkbeelden al mijn hele leven voor mij bepaald hebben dat er zoveel NIET mooi is aan mij wanneer ik het niet modificeer, heb ik mezelf een aantal maanden pauze gegeven en gewacht op het perfecte moment.
De herfst.
Het moment dat mijn beenhaar bedekt wordt door mijn maillot, mijn okselhaar bedekt wordt door mijn vesten, mijn schaamhaar überhaupt niet in de gaten heeft dat er zoiets als zonlicht bestaat…. Alleen die snor, die valt altijd extreem op tegen mijn bleke najaars-huidje…

En mocht ik na een tijdje nog steeds niet gewend zijn aan mezelf in mijn wintervachtje…
Dan vind ik het ook best liefdevol van mezelf als ik dan toch nog even die scheermessen- en scheerschuimproducenten mag sponsoren…

Liefs,

Karlijn

Reacties

reacties

1 Response

Leave a Reply