Ontaard

Er zijn van die ochtenden dat ik wakker word met een enorme kritische ouder naast me.
Het is niet mijn Lief, en ook niet één van mijn daadwerkelijke ouders. Het is geen man, en ook geen vrouw. Het is een gestalte, iets langer en iets breder dan ik ben.  Met een behoorlijke portie natuurlijk overwicht. Een gezicht heeft het ook niet.
Maar wel een stem.

Er waren periodes in mijn leven dat deze gestalte hele dagen naast me liep. Me steeds harder corrigerend en toeroepend. Alles wat ik deed was dom, stom, onhandig. Ik was lelijk, onvriendelijk, niet milieubewust genoeg, niet mooi genoeg, niet slim genoeg, niet snel genoeg, niet goed genoeg, een ontaard wezen.
Tegenwoordig zijn de ochtenden dat ik wakker word met mijn kritische ouder naast me meestal de ochtenden na een sociale gebeurtenis. Alle gesprekken passeren de revue. Wie heb ik wellicht onheus bejegend? Wie heb ik misschien gekwetst? Was ik te uitgesproken in mijn principes? Heb ik iemand tegen het hoofd gestoten?Welke onzichtbare regels heb ik met mijn ontaarde voeten getreden….?
Het gevolg is dat ik liever niets meer zeg. Dan kan ik ook niets meer fout zeggen.
Of ik verzacht mijn eigen omstandigheden met een glaasje wijn en vergeet spontaan al mijn remmingen…. Je raadt het al. De volgende ochtend tref ik mijn trouwe vriend toch wel weer naast me, vaak nog iets toegenomen in postuur. Omdat ik te stil was. Of toch weer te luidruchtig. Of omdat ik dat wijntje niet had moeten pakken. Omdat ik gewoon… ontaard was.

Maar de laatste tijd heb ik iets ontdekt.
En soms bedenk ik het net op tijd.
Vlak voordat het gemopper van mijn trouwe kritische gestalte mijn dag al weer grijs kleurt.
Dan ontdek ik dat daar eigenlijk een klein onzeker meisje ligt of staat. Vermomd als een strenge donkere gedaante. Zodat niemand haar kan kwetsen,niemand haar kan afwijzen. Ze is er omdat ze me wil helpen. Want ze wil zo graag lief gevonden worden. En als ik me maar perfect genoeg manifesteer, misschien vinden ze ons dan wel lief genoeg, leuk genoeg, slim genoeg, mooi genoeg.

En dus tegenwoordig, wanneer ik wakker word en me bewust word van die enorme aanwezigheid, dan vraag ik haar wat ze eigenlijk graag wil….Ze wil graag lief gevonden worden. Mooi gevonden worden. Aardig, slim, maar vooral goed genoeg.
En dan geef ik haar een knuffel. Dwars door haar pak van grijs en groot, nors en streng, veroordelend en afkeurend heen. Ik pak haar vast en vertel haar dat ze zichzelf niet hoeft te veranderen. Dat ze niet slimmer, aardiger, liever, milieubewuster of mooier hoeft te worden. Dat ze precies goed is zoals ze is. En dat ik van haar hou. Onvoorwaardelijk.

Het is natuurlijk mijn eigen kroost dat me continu spiegelt. Mijn eigen kroost waar ik tegen mopper, maar waar ik daarna ook tegen zeg dat het me spijt. Dat ik ze zo graag wil beschermen tegen de boze buitenwereld en daarom allerlei regeltjes en afspraken verzin, soms gewoon omdat ik in een supermarkt sta en niet wil dat allerlei andere supermarktbezoekers van me denken dat ik de een of andere ontaarde moeder ben.
Ik vertel ze dat ze precies goed zijn zoals ze zijn. Dat er maar één iemand zoals zij op deze aarde is, ooit zal zijn, en ooit is geweest. Dat er niemand zo fantastisch goed is in hen zijn, dan zij zelf zijn, gewoon omdat er niemand anders is zoals zij zijn.
In plaats van datgene wat me tegen de borst stuitte volledig te veroordelen, af te kraken, neer te sabelen, af te straffen, probeer ik ze te vragen waarom ze besloten om iets te doen. Uit nieuwsgierigheid. Zodat ik ze kan laten zien dat ze lief genoeg, slim genoeg, aardig genoeg, mooi genoeg, goed genoeg zijn. En dat sommige dingen die ze doen best onhandig zijn, maar dat ik het nu wel snap. En dat ik ze kan laten zien dat dit heel onhandig was, en dat je de volgende keer ook een andere keuze hebt.

En dan bedenk ik me dat er ook niemand zo goed is in ik zijn als ik ben. Dat er nog nooit eerder een ik zoals ik op deze aarde was, en dat er na mij ook nooit meer een ik op de aarde komt zoals ik. Dat ik soms ook onhandige dingen doe, maar dat dat me niet slecht of verkeerd maakt. 
Dat ik precies goed ben zoals ik ben. Ontaard of niet….

Reacties

reacties

Leave a Reply