Oermoeder-in-Opleiding

Ruim 10 jaar geleden startte ik een blog. ‘Hoe word ik een Oermoeder’ heette het. En op die plek deelde ik al mijn Oermoeder-perikelen. Alle avonturen die ik beleefde met Lieftallige Echtgenoot, Zoonlief, Zusje en Garnaal no. 3. Een jaar of 8 heb ik dat volgehouden, naast mijn fulltime baan en bijna-permanente-staat-van-in-opleiding-zijn.
Maar in al die tijd had ik nooit kunnen bedenken dat ik nu, op dit exacte moment in mijn leven, op deze manier in het leven zou staan….
Als Oermoeder-in-opleiding.

Een lange tijd heb ik niet meer geschreven, om verschillende redenen…
– Omdat ik mijn taal kwijt was (een permanent-naar-het-lijkt restverschijnsel van mijn Burn-outs)
– Omdat ik een beetje bang werd van de wereld (daarover volgt binnenkort meer) en me het liefst verstopte onder een dekentje
– Omdat ik de zin er niet meer van in zag…. Wie ben ik nu eigenlijk en waarom zouden mensen iets over mij en mijn gezin, mijn perikelen, willen lezen…?

Ondertussen nam mijn leven een geheel nieuwe wending.
Ik nam een heel nieuwe wending.
Al een hele tijd loop ik rond met de gedachte dat ik zo graag mama wil zijn.
En dat is best bijzonder als je bedenkt dat ik 3 kinderen heb… ik ben al mama.
Maar ik bedoel mama… thuisblijfmoeder, huisvrouw, ik weet niet welke namen er nog meer voor zijn.
Die vrouw die iedere middag thuis is om de tofu (tja…. iets met groene ambities) aan te snijden.
En vanaf nu heb ik besloten om dat ook te doen…
… maar het voelt een beetje zoals ik denk dat uit-de-kast-komen wel eens zou kunnen voelen.
Ik vind het spannend om mijn nieuws te delen met de wereld.
Bang wat die wereld daar allemaal wel niet van zal van vinden…
… één van mijn zeer chronische onzekerheden.

Een paar maanden geleden zag ik een film: The Goddess Project.
Aan het einde van die film vertelde een mevrouw haar visie op het leven,
in mijn woorden vertaald kwam haar boodschap ongeveer hier op neer:
“Je bent op deze wereld om een voorbeeld te zijn voor anderen.”
Neeeeeeeeeeee…. Dacht ik meteen. Dat kan toch niet de bedoeling zijn! Het kan toch niet zo zijn dat ik alleen maar op de wereld ben om me zo voorbeeldig te gedragen dat anderen daar naar op kunnen kijken om te wensen dat ze ook zo fantastisch, prachtig, geweldig in het leven zijn als ik.
Die gedachte alleen al sloeg me volledig lam, putte me uit, maakte me zo boos en verdrietig.
Tot ik na een poosje stilte ineens een ander licht op haar uitspraak kon schijnen…:

Wat nou als je door gewoon jezelf te zijn…
Door jouw idealen te leven en te doen wat voor jou goed voelt…
…. wat nou als je daardoor heel per ongeluk en zonder dat dat je bedoeling was…

een voorbeeld bent voor een ander.
Iemand die zich door jou geraakt, geïnspireerd, verwonderd voelt…

En ja….
Er zullen ook mensen zijn die je stom vinden.
Er zullen ook mensen zijn die je gedachtegoed niet delen.
Er zullen mensen zijn die je kwetsen, boos maken, pijn doen, verdriet bezorgen.
Maar dat maakt niets uit.
Je leeft namelijk niet voor hen.
Je leeft voor jezelf.
Jij mag gaan staan waar jij voor wilt staan,
net zoals een ander mag staan waar een ander voor wil staan.
Met liefdevolle aandacht.
En respect.

En ik…
Ik ben een Oermoeder-in-opleiding.
Eéntje die uit de kast wil komen als overtuigd fulltime Oermoeder.
Inclusief alle Oermoeder-perikelen die dat met zich meebrengt.

Reacties

reacties

Leave a Reply