nieuwe schoenen

Zoonlief heeft autisme.
En dat brengt soms hele nieuwe en onverwachte leermomentjes voor ons met zich mee.
Zoals het momentje van de nieuwe schoenen….

Wanneer Zoonlief nieuwe kleding nodig heeft dan hebben we daar een behoorlijk secuur protocol voor. Afscheid nemen van de truien, t-shirts, broeken en zelfs sokken die niet meer passen verloopt volgens een uitgebreid beschreven plan van aanpak. Daarna volgt het vaststellen van de nieuwe maat en de exacte behoefte, want een overschot aan kleding brengt de nodige paniekaanvallen met zich mee (keuzestress…), en een tekort is ook niet heel bevorderlijk voor een gestroomlijnde doordeweekse ochtend…
Het volgende punt op de agenda is het vaststellen van de nieuwe modegrillen die Zoonlief ontwikkeld heeft. Deze hebben namelijk over het algemeen niets te maken met de heersende modegrillen….
Bovendien dienen we ook op voorhand exact overeen te komen op welke datum we een vooraf afgesproken tijdseenheid aan het daadwerkelijke winkelen gaan spenderen…

Normaal gesproken vind je me dan ook al weken van tevoren druk bezig met mijn research achter mijn laptopje, want naast al bovengenoemde zaken weet ik uit voorgaande resultaten ook al dat (en ja… deze resultaten geven wel garanties voor de toekomst) ik op zoek moet gaan naar kleding van zachte stof, veel rek en weinig ritsen, knopen, aanhangsels en opdrukken tenzij mee-rekkend met de stof (vooral bij sokken kan dit een zeer cruciaal punt zijn). Bovendien hebben we er met onze groene ambities een nieuwe moeilijkheid bij gecreëerd… onze voorkeur gaat uit naar gebruikte doch nog bruikbare materialen (want: ‘hoe minder we deelnemen aan het produceren van nieuwe materialen hoe beter’, is ons huidige credo).

Op dit moment in de cyclus van nieuwe benodigdheden kwamen we uit op de behoefte aan een nieuw paar schoenen. Dus via marktplaats vonden we een prachtig paar Dr. Martens in nog zeer goede staat met Turtles erop, in de maat van Zoonlief (die ondertussen dezelfde schoenmaat heeft als ik … maar Dr. Martens met bloemetjes vormen helaas geen onderdeel van zijn huidige modegrill).
Onderhandeld en betaald vonden we onszelf een aantal dagen later terug in de rol van slachtoffers… van internetcriminelen wel te verstaan (Sas uit Dinxperlo is de schuldige, mocht je geïnteresseerd zijn). De schoenen zijn nooit gearriveerd. Zoonlief en ik houden echter stug vol… we weigeren om de hoop in de mensheid op te geven!

Echter niet lang na dit ons Marktplaats-avontuur ontdekte Oma in een verloren hoekje van haar inloopkast een paar zilveren dames-sneakers die zij weigerde te dragen (om niet nader omschreven redenen). Ook ik voelde me niet bijzonder aangetrokken tot de absoluut stylish verantwoorde gympies die uiteraard toevallig mijn schoenmaat op de zool hadden staan en daarom volgens mijn moeder perfect in mijn garderobe zouden passen.
Maar deze exacte kleur zilver was uiteraard en geheel toevallig wel precies de kleur die Zoonlief in zijn lijstje van modegrillen van dit moment had staan….

Ik herinner me de blik van Lieftallige Echtgenoot.
Een angstige blik… want zouden we Zoonlief werkelijk met dames-sneakers in een behoorlijk uitgesproken kleur zilver de straat op sturen?
Maar ik besloot dat ik ook deze keer een keuze uit liefde wilde maken.
Als Zoonlief precies deze schoenen wilde omarmen in zijn garderobe, wie was ik dan om hem te belemmeren in zijn creatieve uiting. In zijn Zijn…

Sindsdien draagt Zoonlief zijn nieuwe aanwinsten met trots.
En wij zijn trots op hem.
Op zijn eigenheid.
En op zijn nieuwe schoenen natuurlijk.

Reacties

reacties

Leave a Reply