jij bent prachtig

Ik weet niet meer hoe ik mijn blog moet beginnen. Ik heb zoveel om over te schrijven, maar alles is op de één of andere manier spannend. Al een aantal weken (het is ook al een aantal weken stil) lonkt mijn laptopje naar me, maar iedere keer wanneer ik haar openklap val ik stil.
Drogen mijn gedachten op en neemt een enorme bonk met gierende zenuwen het van me over. Misschien heeft het te maken met het feit dat de onderwerpen allemaal enigszins gevoelig zijn, en met mijn angst om iemand te kwetsen, om iemand per ongeluk te veroordelen (terwijl dat het laatste is wat ik wil). En misschien is dat juist wel de reden dat ik nu toch besluit om dit te schrijven. Om op te roepen om niet meer te kwetsen, niet meer te veroordelen.
En misschien is het daarom ook wel dit onderwerp dat me vandaag het hardst oproept om te schrijven, om het toch te doen. Dwars door alle zenuwen heen…

Een tijdje geleden kwam er een vrouw naar me toe. Een bekende, maar toch een onbekende. Je kent het wel. Een persoon van wie je de naam kent, waar je hoi tegen zegt en doei, waar je aan vraagt hoe het ermee gaat en dat het antwoord dan per definitie ‘goed’ dient te zijn (over de zin en onzin van die vraag wil ik het ook nog wel eens hebben).
Deze dame in kwestie wilde me een compliment geven over mijn jurk, met al haar beste bedoelingen. Dus ik bedankte haar daar voor. Maar ze besloot het gesprekje daarna een andere wending in te draaien door te zeggen dat deze jurk beter was dan de broek die ik de vorige keer aan had. Want die was niet zo flatterend. Ik voelde mijn maag draaien, mijn huid verstrakken, en mijn verbazing toenemen. Ze eindigde door te zeggen dat dat bij haar ook zo was hoor, dat ze soms kleding aanhad die niet zo flatterend was en dat ze beter een jurk dan een broek aan kon doen, want tja, dat buikje zat er nu eenmaal.
Misschien denk jij terwijl je dit leest dat het heel vriendelijk van deze mevrouw was om me te wijzen op mijn zwakke plek… mijn buikje. Misschien denk je terwijl je dit leest dat het handig is dat iemand je vertelt dat je die broek misschien maar niet meer aan moet doen omdat die niet zo flatterend staat.
En misschien voel je je aangevallen door wat ik nu ga vertellen omdat jij ook wel eens dit soort boodschappen meegeeft aan je vrienden / vriendinnen / willekeurige voorbijgangers op straat…

Dan wil ik beginnen met deze boodschap:
Het spijt me bij voorbaat wanneer ik je dat gevoel geef, dat is niet mijn bedoeling.
Het is wel mijn bedoeling om je een andere boodschap mee te geven:
Jij bent perfect zoals je bent. Er is niemand op de hele wereld die zo prachtig en fantastisch goed is in jij zijn als jij bent. Er is nooit eerder iemand zoals jij geweest en er zal ook nooit meer iemand zoals jij zijn. Je bent precies goed.

En als jij precies goed bent zoals je bent, dan betekent dat automatisch dat de ander dat ook is. Er is namelijk ook niemand op de wereld die zo prachtig is in je buurman zijn, als jouw buurman is, of je vriendin, je collega, de caissière waar je net hebt afgerekend, de baas waar je gisteren nog ruzie mee maakte, de andere moeders (of vaders) op het schoolplein, verzin er zelf nog maar iemand bij als je wilt.

En dus hoef je die ander niet te redden, niet te helpen, niet te veroordelen, niet te kwetsen.
Want dat is wat er bij mij gebeurde.
Ik voelde me een beetje stuk gaan.
Ik voelde me verschrikkelijk verdrietig, boos en gekwetst.
Ook al had deze mevrouw de allerbeste bedoelingen.

We zijn namelijk allemaal anders.
En allemaal mooi.
We verdienen allemaal liefde.

Ik ga iets bekennen. Iets waar ik me heel kwetsbaar in voel. Iets waar ik me voor schaam, het zweet breekt me al uit door dit alleen maar aan dit papier toe te vertrouwen. Maar ik heb het gevoel dat ik dit nodig heb om mijn boodschap nog een klein beetje duidelijker te schetsen.
Ik ben herstellende van een eetstoornis.
En de opmerking die deze mevrouw maakte, deze mevrouw die ik ken, maar toch niet, raakte me op precies die plek. Al anderhalve week draait mijn hoofd overuren. Ik bekijk mezelf in de spiegel, ik voel het verlangen om mezelf onder een dekentje te verstoppen. Want misschien ben ik nu fysiek gezond en is mijn gewicht keurig gemiddeld, mijn hoofd is dat niet. Die criticus die ik probeer plat te knuffelen met mijn liefde, probeert zich uit mijn greep te wurmen en roept dat ik weer moet stoppen met eten. Dat ik dunner moet worden.
De lente is notabene in aantocht, doe iets aan jezelf! Roept hij….

Ik schrijf dit verhaal niet zodat je tegen me kunt zeggen dat ik mooi ben.
Ik schrijf dit verhaal niet als roep om hulp.
Vandaag schrijf ik omdat ik jou iets wil vertellen.
Je bent precies goed zoals je bent.
Je bent prachtig.
Net zoals iedereen dat is.
Wanneer jij van jezelf kunt houden, dan is het zoveel makkelijker om van de ander te houden.
Dan hoef je je eigen onzekerheden niet op de ander te projecteren, en dan hoef je de ander dus ook niet voor je eigen onzekerheden te beschermen. Je hoeft de ander niet te veroordelen, je hoeft de ander niet te kwetsen, je hoeft niets van de ander te vinden. Ook al bedoel je het nog zo goed…
Do I make any sense…?

Reacties

reacties

Leave a Reply