Het Ontbijt Protocol

Misschien ken je het wel. Het tot in de puntjes uitgewerkte protocol voor die momenten die dagelijks (of wekelijks terugkeren) en waarbij een bepaalde mate van efficiëntie gewenst is. Momenten zoals de ochtend… opstaan / aankleden / tanden poetsen / gezichten wassen / haren kammen / kattenbakken legen / katten eten (en aandacht) geven / ontbijt maken / broodtrommels vullen (brood – beleg – fruit – groente – drinken) / ontbijt nuttigen / tassen inpakken / jassen aan / in de sluis (zo noemen wij de gang wanneer we zonder poezen het huis willen verlaten….) en …. (spannend moment van de dag….want is het ons vandaag gelukt….) naar school!

In Huize Tuereluur kennen we een aantal van die protocollen, bijvoorbeeld voor de douchedagen / ontbijten in het weekend / wat te doen wanneer papa of mama kookt / kamer-opruim-momenten, en in mijn beleving blijft het aantal protocollen ook gestaag groeien. Zoonlief die ineens huiswerk moet maken en voor toetsen moet leren, Zus die zowieso een kampioene is in het opzoeken van alle rek binnen het huishouden en die de recordhoudster is van door ons opgelegde privé-protocollen (denk aan:
geen make-up in je kamer, want we willen niet opnieuw opzoeken hoe we oogschaduw/ lippenstift/ nagellak van je muur / raam / spiegel / deur / gordijnen af  moeten krijgen…. )

Deze week besloten we het roer voor één van die protocollen eens om te gooien.
Zoonlief is inmiddels 10 jaar oud en we vonden dat het tijd werd om wat aan de zelfstandigheid van ons kroost te werken. Het ontbijtprotocol, een strak regime dat al sinds een aantal jaar zeer efficiënt is gebleken, hebben we deze week geëvalueerd en volledig opnieuw vastgesteld (met unanieme goedkeuring van onze persoonlijke medezeggenschapsraad… de kinderen). In plaats van een protocol heerst er nu complete chaos … nog voor de dag officieel begonnen is.
Daar waar de rollen strak verdeeld waren en iedereen op exact het juiste tijdstip aan de ontbijttafel zat na het afronden van zijn of haar persoonlijke taak voor het nuttigen van de op dat moment precies op de juiste temperatuur en tot de juiste substantie gekookte havermoutpap… is het vanaf nu gedaan met de rust:

Zoonlief, Zus en Garnaal no. 3 hebben nog maar 1 missie in de ochtend:
Zorg dat je tas gevuld is met je lunch en je tussendoortjes. Helemaal zelf.
Dat betekent dat Lieftallige Echtgenoot opdraait voor alle andere klusjes (denk: kattenbakken legen / katten voeren / appeltjes schillen voor het ontbijt / tafel dekken / water koken / drinken klaarzetten / havermout koken / tafel afruimen / zijn eigen broodtrommeltje vullen ….)
En dat ik en in de extreme luxe positie verkeer van luchtverkeersleider…
Vanuit mijn controletoren observeer ik iedere beweging, iedere route wordt nauwgezet gevolgd om botsingen te voorkomen, iedere afgewerkte actie wordt nauwkeurig bijgehouden, iedere hulpvraag wordt gesignaleerd (want letterlijk vragen stellen is soms lastig wanneer je in een stressvolle situatie je missie dient te voltooien). Ik assisteer Zoonlief bij het schaven van zijn kaas, laat Zus zien hoe ze haar beker rechtop in haar tas moet klemmen, til Garnaal no. 3 met liefde een minuut of 3 op zodat hij zeer geduldig en uitgekiend kan beoordelen wat voor beleg hij vandaag eens uit de koelkast zal pakken om zijn brood mee te versieren, verwijder herhaaldelijk een kattenpoes van de tafel of van het aanrecht die alvast begonnen is aan wat er op dat moment dan ook tijdelijk achtergelaten is, probeer de aandacht van Zus weer terug te brengen bij haar oorspronkelijke missie (en nee… dat was niet het knuffelen van de kattenpoes die op dat moment nog niet op de tafel zat), schil alvast de mandarijnen die ook heel lastig te schillen zijn, manoeuvreer me subtiel tussen Zus en Zoonlief zodat de opkomende ruzie voorkomen kan worden, leg nog eens geduldig uit dat stroop / honing / pindakaas geen HARTIG beleg zijn (alhoewel de meningen over pindakaas nogal verdeeld zijn in ons huishouden), ondersteun Garnaal no. 3 bij de voor hem motorisch nogal complexe handeling van het smeren van boter op een bevroren boterham en roep het moment af dat Lieftallige Echtgenoot definitief de havermout over de bakjes met appel mag verdelen….

Lieftallige Echtgenoot en ik ploffen uitgeput tegenover elkaar op onze stoelen.
We kijken op de klok.
We zijn  er nog niet… het ontbijt moet nog genuttigd worden… maar we liggen op schema.
“En… hoe ging het?”,  vraagt hij met een onzekere glimlach aan onze medezeggenschapsraad…
“Goed!” , roepen zij uit, trots op hun zelf samengestelde lunch en tussendoortjes, iedereen tevreden en niemand gefrustreerd omdat  deze Oermoeder zo nodig iedereen dezelfde (gezonde en macrobiotische en zeer verantwoorde maar daarom niet persé door mijn kinderen gewaardeerde) lunch heeft opgedrongen.
“En met jou?”, vraagt hij, zijn glimlach misschien wel nog iets wiebeliger dan zojuist…

En ik bedenk me dat ik trots ben. Dat we even geen efficiënte machine hoefden te zijn. Dat we allemaal samen hebben bewogen, maar toch allemaal authentiek mochten zijn. Onze eigen ruimte konden innemen, tijd om te leren, om eigen keuzes te maken.

En precies volgens protocol verlaten we ons huis.

Reacties

reacties

Leave a Reply