Helmhaar

Garnaal no. 3 heeft een nogal opmerkelijke stijl. Het is niet zozeer zijn kledingstijl, het is meer de volledige presentatie van zichzelf naar de buitenwereld. Een presentatie die in mijn ogen van een behoorlijk staaltje moed getuigt. Nu zullen er best een aantal lezers zijn die de familie Tuereluur persoonlijk kennen, en zullen verklaren dat de jongste telg van het gezin dat zeer zeker niet van een vreemde heeft. En ik ben de laatste die dat zal tegenspreken….
Maar toch weet de kleine man me iedere dag wel weer met iets te verrassen…

Bijna 6 wordt hij. Dat is nog behoorlijk mini, vinden wij. Net kleuter-af. Vóór de zomervakantie genoot hij nog met volle teugen van alle geneugten die het leren in een kleuterklas met zich meebrengt. Verbazingwekkend maar waar kwam de kleine man iedere dag met een broek vol gaten thuis. Ik weet het, kinderen krijgen gaten in hun kleding, maar er was werkelijk iedere dag een nieuw gat te ontdekken. Eerst de ene knie, dan de andere. Soms twee knieën op één dag….
Zijn knieën zelf bleven echter onbeschadigd, dus van veelvuldig vallen was volgens ons geen sprake.
Tijdens het kapstok-afscheids-momentje hoorde ik toevallig een andere moeder tegen haar Garnaal zeggen dat het fijn zou zijn wanneer er vandaag bij hoge uitzondering eens geen spontane gaten in zijn nieuwe broek zouden verschijnen… Ik besloot een onderzoek te starten…
Die middag vroeg ik Garnaal no. 3 op de man af waar die gaten toch steeds vandaan kwamen.
Hij antwoordde naar alle eerlijkheid, dat hij en zijn vriendjes iedere dag ‘diertje’ speelden.
“Maar wat voor diertjes speel je dan?,  vroeg ik hem.
“Katten”,  antwoordde hij: “of leeuwen, of tijgers.”
“Maar waar komen die gaten dan vandaan?”, was mijn wedervraag.
“Omdat we over de grond kruipen mam…. Net als katten en tijgers en leeuwen…”, en hij keek me aan met een behoorlijk neerbuigende blik, wat knap is voor een mini-mannetje dat ongeveer tot mijn navel rijkt.
Ik probeerde hem te overtuigen dat het naspelen van het beperkte aantal dieren wat ik ken dat minder knieën of benen überhaupt nodig heeft om de dag door te komen minstens zo cool is… flamingo’s bijvoorbeeld, of stokstaartjes. Die hoeven niet over de grond te kruipen.
Maar Garnaal en zijn kornuiten gingen niet voor de boeg. De broeken blijven tot op de dag van vandaag, in weer en in wind, knieloos.
Daar waar knieloze broeken best (nog steeds) een hot-item zijn onder de tieners (en twintigers…. En dertigers…. Veertigers ook nog?), heb ik het bij de kleuters op het schoolplein altijd veroordeeld als een teken van je reinste verloedering… wie laat zijn of haar kind nu door de sneeuw heen baggeren met een broek zonder knieën…?
Ik heb mijn vooroordelen bijgesteld…. Tegenwoordig vind ik het vooral megatastisch hip dat je zo op kunt gaan in een spel, dat je zoveel plezier kunt hebben met je vriendjes, dat je niet klaagt en zeurt in snijdende wind, bijtende kou en striemende regen… en dat allemaal in je broek zonder knieën (zelfs als je nog een kleuter bent).

Een aantal weken later besloot Zus dat ze graag oorbellen wilde. Met haar 8 jaar vonden we haar volwassen genoeg om die keuze te maken, dus troonde ik met mijn (gedeeltelijk knieloze) kroost naar het sieradenwinkeltje waar nog ouderwets oorbelletjes door je oorlel heen worden gejast. Zus mocht daar zelf haar eerste oorbelletjes uitzoeken, en ze koos voor de diamanten bloemetjes.
Terwijl zij superstoer en zonder een kik te geven de bloemetjes door haar lelletjes liet jassen, bleef de blik van Garnaal no. 3 bewonderend op de (ja ja…. Ze bestaan nog) lieveheersbeestjes-oorbellen hangen. Dat moet het moment geweest zijn dat hij zijn besluit nam… want een aantal dagen later maakte hij aan ons kenbaar dat hij ook een oorbel wilde.
Eén.
Een lieveheersbeestje.
Ik was stomverbaasd, want waar had dit kleine mini-mannetje die inspiratie toch in vredesnaam opgedaan? Had hij een klasgenootje met zo’n afzichtelijke diamanten knop in één oor? Of was hij onder de indruk geraakt van één van de bovenbouwers die bovenaan de sociale ladder stonden mede dankzij het dragen van een gouden oorring…?
Je snapt het wel… mijn vooroordelen besloten weer volledig met me aan de haal te gaan.
IK ben over het algemeen niet zo gecharmeerd van de gouden en diamanten bling bling in de oren (of meestal, het oor) van de man. Overigens heb ik daar altijd een dunne lijn in getrokken, want een oorbel of piercing bij een man kan ik ook woest aantrekkelijk vinden… het gaat om de sóórt piercing en uiteraard ook om alles wat er nog meer om dat oor, of die oren, heen te ontdekken valt….
We besloten Garnaal 2 weken nadenktijd te geven. Wanneer hij het dan nog steeds wilde was het in onze ogen geen bevlieging… (en we hoopten er natuurlijk stiekem op dat hij zijn hele wens gewoon zou vergeten).
Twee weken later zaten we met het hele gezin opnieuw bij hetzelfde kleine sieradenwinkeltje….
Garnaal no. 3 keek vol trots naar me op toen zijn lieveheersbeestje door zijn mini-oorlelletje werd gejast.
maar de behulpzame winkeljuffrouw die de oorbelletjes zette was vooral onder de indruk van zijn papa….
Die het andere lieveheersbeestje door zijn oorlelletje liet jassen….
Dus nu heb ik twee mannen met ieder één lieveheersbeestje in één oor.
(En heb ik besloten dat dat best woest aantrekkelijk is.)

Op dit moment zijn Zoonlief en Garnaal no. 3 enigszins solidair met mij, zij laten ook hun haar staan. Ze hebben nog geen baarden, nog geen okselhaar of borsthaar, zelfs nog geen haren op hun grote tenen… maar wel enorme bossen ongekamde lokken op hun hoofd.
Het haar is nog te kort om in een staartje of een knotje bijeen te binden, en of ze dat uiteindelijk willen hebben ze ook nog niet besloten. Maar ze gaan niet meer naar de kapper.
Bij Zoonlief heeft dat vooral te maken met het feit dat hij geen afscheid meer wil nemen van zijn haar (en haar blijkt best een prima middel om je achter te verbergen wanneer je je in sociaal onveilige situaties waant). Maar Garnaal no. 3 heeft een missie… hij wil vulkaanhaar.
Levendig staat hij voor me uit te beelden wat ik me daar bij moet voorstellen. Hij beschrijft het als een soort staart boven op zijn hoofd, met dan in het midden een gaatje, waar zijn haar dan uit moet stromen als ware het kolkende lava. Het liefst over zijn hele lichaam.
Bij mij doemen beelden op van cousin It… en ik troost me met de gedachte dat dát nog heel lang zal duren.

Terwijl we onze jassen aandoen om naar school te gaan plant hij zijn knalblauwe skateboardhelm op zijn hoofd.
“Waarom heb je eigenlijk je helm op?”, vraag ik hem tijdens onze afscheidsknuffel bij de kapstokjes voor de klas.
“Voor de zekerheid”, is zijn stellige antwoord terwijl hij zonder blikken of blozen met nog steeds zijn helm op zijn hoofd naar zijn plekje in de kring loopt.
“oké…… “, antwoord ik hem met een trotse glimlach, mijn woest- en warharige, blauwgehelmde moedige mini-mannetje, met regenboog trui (tja….), knieloze broek en een lieveheerstbeestje in zijn oor.

Reacties

reacties

Leave a Reply